O czym tak naprawdę mówimy, gdy mówimy o lęku?

Spis Treści
    Add a header to begin generating the table of contents

    Lęk to nie wróg do pokonania. To sygnał — pytanie brzmi, o czym próbuje nam powiedzieć.

    Żyjemy w kulturze, która traktuje lęk jak usterkę do naprawienia. Boisz się? Weź głęboki oddech. Medytuj. Biegaj. Nie myśl o tym. Problem w tym, że lęk — przynajmniej z perspektywy psychodynamicznej — nie jest błędem systemu. Jest komunikatem.

    Lęk jako sygnał

    Freud rozróżniał lęk realny (Realangst) — uzasadnioną reakcję na zewnętrzne zagrożenie — od lęku neurotycznego, który wydaje się nieproporcjonalny lub bezprzedmiotowy. Ten drugi nie jest „irracjonalny”. Jest po prostu odpowiedzią na zagrożenie wewnętrzne: na emocję, impuls lub wspomnienie, które zostało zepchnięte do nieświadomości.

    Współczesna badaczka psychodynamiczna Nancy McWilliams (2011) opisuje lęk jako „sygnał alarmowy ego” — informację, że coś w naszym wewnętrznym świecie wymaga uwagi. Lęk nie jest problemem. Lęk wskazuje na problem.

    Kiedy lęk staje się chroniczny

    Chroniczny lęk pojawia się często wtedy, gdy mechanizmy obronne — wyparcie, zaprzeczenie, intelektualizacja — przestają wystarczać. To, co było skutecznie tłumione przez lata, zaczyna „przeciekać”. Ataki paniki, napięcie w ciele, trudności z koncentracją — to różne formy tego samego procesu: psychika domaga się, byśmy wreszcie spojrzeli na to, od czego uciekamy.

    Praca z lękiem w terapii

    W terapii psychodynamicznej nie walczymy z lękiem. Próbujemy go zrozumieć. Co tak naprawdę budzi twój niepokój? Czego się boisz — i czego bałeś się kiedyś? Często okazuje się, że lęk z teraźniejszości ma korzenie w przeszłości — w doświadczeniach, które zostały zapamiętane ciałem, ale nie zostały w pełni przepracowane psychicznie.

    Badania Leichsenringa i Rabung (2011) wykazały, że długoterminowa psychoterapia psychodynamiczna przynosi istotne i trwałe efekty w leczeniu zaburzeń lękowych — nie przez eliminację objawów, ale przez poszerzenie rozumienia siebie.

    Bo lęk, paradoksalnie, ustępuje nie wtedy, gdy go zwalczymy. Ale wtedy, gdy go usłyszymy.


    Źródła:

    • McWilliams, N. (2011). Psychoanalytic Diagnosis: Understanding Personality Structure in the Clinical Process (2nd ed.). Guilford Press.
    • Leichsenring, F. & Rabung, S. (2011). Long-term psychodynamic psychotherapy in complex mental disorders: update of a meta-analysis. The British Journal of Psychiatry, 199(1), 15–22.
    • Freud, S. (1926). Inhibitions, Symptoms and Anxiety. Standard Edition, 20.

    Podziel się artykułem ze znajomymi

    Facebook
    Twitter
    LinkedIn
    Email